In mijn tuin staat, onopvallend in al zijn bescheidenheid, Jaargetijdenjongen Herfst. Zijn voornaam ken ik niet. Gelukkig maar, want die zou alleen maar afbreuk doen aan de zeven zingende lettergrepen: Jaar-ge-tij-den-jon-gen-Herfst. Graag in één vloeiende klank uitspreken. Zoals Kandidaat Katholiek A, Loodgietend Prijsdier M of De Meedogenloze Jongen. Ik durf er mijn eerste druk van De Avonden onder te verwedden dat Gerard Reve een onnavolgbare novelle over Jaargetijdenjongen Herfst zou hebben geschreven als hij van zijn bestaan had geweten. Jaargetijdenjongen Herfst, gekleed in een paarse corduroy broek, of nog beter in een blauwe overall waarvan de mouwen twee slagen zijn opgerold.

Jolande Sap viel hem aan met een stekkerdoos, die haar als een boemerang velde. Job Cohen liet zich als een poedel door hem wegzetten. Alexander Pechtold bijt al jaren naar hem, al scoort hij daarmee vooral bij de eigen achterban. Alleen Emile Roemer kan hem aan, maar de winst die hij daardoor behaalt komt voor een groot deel bij zijn medestanders vandaan. Onaantastbaar leek hij, Goudblonde Geert, de Twitterkoning van de Tweede Kamer, die met 140 lettertekens over de vaderlandse media regeert. Maar nu heeft hij zijn meerdere gevonden. Eindelijk. And the winner is: Hare Majesteit de Koningin der Nederlanden.

Hij is er af. M'n baard bedoel ik. Nou ja, baard... Het resultaat van een paar dagen niet scheren. Ik wilde gewoon eens zien welke potentie ik als baarddrager zou hebben. Want een baard is helemaal in. Net als een bril met grote glazen. Voorlopige conclusie: voor mij geen baard. En die buitenmodel bril hoef ik ook niet.

Dus je bent in Cuijk of all places en je besluit een jongetje van elf neer te schieten. Op een geraffineerd uitgekozen moment, namelijk tijdens massaal afgestoken vuurwerk. Niemand die zich realiseert dat er één knal tussen zit uit het wapen van een krankzinnige, een mini-Breivik. Met dit verschil dat deze psychopaat nog vrij rondloopt. Twaalf rechercheurs zijn ingezet om het net om hem - een haar zal het niet zijn - aan te trekken. Het slachtoffertje is buiten levensgevaar. Net als de wondermuis in Drachten.

Ik had een oude bekende beloofd een verhaaltje te schrijven dat zich afspeelt in Almere, maar het lukt me niet, omdat ik telkens het beeld van een 36-jarige man in een taxibusje te Sliedrecht voor me zie. Nou ja 36, hij heeft de verstandelijke vermogens van een kind van vier, zo las ik. Hij weet dus niet wat een stoma is, ook al heeft hij er één. Evenmin zal hem de aandoening epilepsie bekend zijn. Hij lijdt er aan, dat wel. We zijn niet allemaal op zondag geboren, maar voor sommige mensen was blijkbaar geen dag in de week beschikbaar. Die man heeft 22 uur in dat taxibusje gezeten. De chauffeur was hem vergeten af te zetten bij de instelling waar hij verzorgd wordt.

Goedemiddag, door de bomen waait nauwelijks wind; de recessie maakt ons karig; maar toch is er één jarig; u raadt het al de lieve goede Sint.

Ik zal hier stoppen met rijmen, omdat anders mijn goede vriend Marco de Kat afhaakt, zo hij dat niet al heeft gedaan. Afgelopen donderdag zat ik in de fractiekamer van Leefbaar Almere aan een Sinterklaasrijm te werken waarin ik de opvatting van mijn fractie over het onzalige SP-plan om 20 procent van de raadsvergoeding in te leveren wilde verwoorden. Ik was al aardig op weg, hoorde de publieke tribune reeds schateren en liet fractiegenoot Marco dan ook graag delen in mijn plan.

Vooruit, laten we eens proberen een beeld te schetsen van Het Familiediner Extra Speciaal in de Amsterdam ArenA. Bert van Leeuwen, het zedige gezicht van de EO, ontvangt Johan Cruyff en Louis van Gaal voor een maaltijd der verzoening. Het gedonder begint al bij de hoofdingang. De beide kemphanen zijn gelijktijdig gearriveerd (later zal blijken dat Louis al een uur achter een pilaar stond te wachten tot Johan in zicht kwam, zodat hij quasi toevallig op hetzelfde moment als JC voor de deur zou verschijnen). Wie mag het eerst naar binnen? De onderhandelingen over dat probleem worden aan zaakwaarnemers overgelaten. Die bereiken moeizaam een compromis: Bij wijze van uitzondering gaan Johan en Louis, voor deze ene keer dus, samen door één deur.

Goeie grutjes, Johan Cruyff is van zijn voetstuk gevallen. Nou ja, gevallen... Gestoten! De grote clubicoon is verworden tot een ordinaire racist! Einsatzgruppe Kroifraus dacht het even voor elkaar te hebben. Een foute opmerking van De Verlosser (ja, gewoon fout) leidde ruim vier maanden na dato tot een 'spontane' reactie van de getergde, beledigde partij: Edgar Davids. De NOS, die onder leiding van het oogknipperende voetbalgenie Arrrro Verrrmeulen, onversaagd oorlog voert tegen Cruyff, legde Edgars verontwaardiging binnen de beschutte muren van de Amsterdam ArenA vast. Zonder pottenkijkers, want de overige journalisten moesten buiten in de kou staan. Tijdens Studio Voetbal zagen we Edgar als een half gebroken man in beeld. Jack en de drie Jannen aan tafel werden er stil van. Ik ook, moet ik eerlijk bekennen. Alleen Arrrno Verrrmeulen zat er onaangedaan bij. Hij knipperde niet eens met zijn ogen. Toen al had bij Jacks gasten een alarmbelletje moeten rinkelen.

Geruisloos, vrijwel onopgemerkt sloop hij het voetbalbolwerk binnen. Aan wie zijn ware identiteit niet kende toonde hij een zacht, haast edelmoedig gelaat. Zalvend sprak hij over het Hogere Belang dat boven het eigen belang ging. Al zijn energie was gericht op dat ene doel: de bestuurlijke en sportieve wederopstanding van Ajax. Met groot respect trad hij de verlosser tegemoet, het clubicoon dat was opgestaan om orde op zaken te stellen. JC, alleen al de initialen leken hem deemoedig te maken. Maar schijn bedroog. Naar buiten toe predikte hij saamhorigheid en ondertussen zaaide hij in stilte verdeeldheid. Hij is niet één persoon, maar een samensmelting van stiekeme geesten die achter de rug van JC een complot smeedden. Gisteren trad hij eindelijk in zijn ware gedaante naar voren. Zijn naam is Judas en hij noemt zich Ajacied.

Ik zat geamuseerd naar de intocht van Sint Nicolaas te kijken. Och, wat een stress in Dordrecht! De Pieten waren zoek en ook Sint viel nergens te bekennen. En waar was de burgemeester van Dordrecht? In ieder geval niet waar hij moest zijn: op de kade waar live verslaggever Jeroen steeds nerveuzer werd. Vanuit de studio deed Dieuwertje, die lieve, lieve Dieuwertje, de ene na de andere onheilstijding. De stuurhut van de stoomboot was verlaten en het verhaal ging dat het schip de verkeerde kant op voer. Wat moest daar nou van worden? Geen Pieten, geen Sint en een stoomboot die steeds verder van Dordt weg dreef. Een intocht zonder de gekleurde adviseurs van Sinterklaas (Piet is allang geen knecht meer) is uit den boze, zo bezwoeren Jeroen en Dieuwertje ons. Aha, daar verscheen eindelijk de burgemeester. Niet de belangrijkste speler, maar het was een begin. Hij arriveerde in een rode sportauto met het cijfer 1 er op. En hij had zijn ambtsketen om. Jeroen slaakte een zuchtje van verlichting. Niet meer dan dat, want veel belangrijker dan de aanwezigheid van de eerste burger waren de whereabouts van Sinterklaas.

Betsy, de oudste van mijn twee honden, is panisch voor vuurwerk. Helaas loopt in de wijk waar ik woon een jongetje rond dat over een schier onuitputtelijke voorraad bommen lijkt te beschikken. Geen rotjes, geen gillende keukenmeiden, maar het professionele knalwerk waarvan het geluid met gekmakende regelmaat de zompige herfststilte verscheurt. Het is net alsof we in een oorlogsgebied wonen waar een broos bestand is gesloten dat nu en dan met een losse flodder wordt doorbroken. De bommenjongen heeft een feilloos gevoel voor de momenten waarop ik mijn honden uitlaat. Solo, de jongste en de grootste, is voor alles bang. Als we 's avonds door het tuinhek naar buiten stappen, begint hij voor alle zekerheid vervaarlijk te blaffen, ook al is er letterlijk geen hond in de buurt. Vuurwerk doet hem echter niets.

Hij heet Mauro, hij is 18 en hij woont in Limburg. Enfin, u weet over wie ik het heb. Heel Nederland houdt zich inmiddels bezig met zijn lot. Mauro had namelijk acht jaar geleden de euvele moed om, als tienjarige, in Nederland neer te strijken. Hij kwam bij een gezin in Limburg terecht, ging naar school, maakte vrienden, werd Nederlander kortom. Een verblijfsvergunning had hij niet, maar die zou er vast wel komen. Arme Mauro! Hij had buiten de waard gerekend. De tijdgeest ging met hem op de loop. Geert werd groot, het beste bewijs dat je ook in dit land wel degelijk succesvol voor galg en rad kunt opgroeien. Geert nam na de verkiezingen de VVD en het CDA in gijzeling en één van de gevolgen is dat we nu met toenemende gêne en verbijstering de capriolen van Gerd Houdini Leers volgen om toch maar vooral bij die grote Geert in het gevlij te blijven.

Toen ik tien was ging ik op honkbal. Het was een logische stap. Niet dat ik veel van honkbal wist, maar mijn vader werd voorzitter van de honkbalafdeling der A.S.V. Blauw-Wit. Hij was al voorzitter van de handbalafdeling en trainer-coach van het eerste herenteam dat in de hoofdklasse elfhandbal uitkwam. De honkballers hadden een krachtige bestuurder nodig. Vandaar.

Ik heb een scherpe neus voor hetzes, maar nu weet ik het even niet meer. In de goeie ouwe tijd werd een hetze door partij A tegen partij B gevoerd. Dus: links Nederland wierp zich en masse op een rechtse bal die Het Kwaad belichaamde, of rechts Nederland beet zich al even massaal vast in een linkse baardaap wiens rode wereldbeeld, indien uitgevoerd, ons eigenste landje te gronde zou richten. De lastercampagne tegen Job Cohen spot echter met alle ongeschreven wetten waaraan een klassieke hetze normaal gesproken voldoet. Job wordt namelijk van alle kanten onderuit gehaald met als bizar dieptepunt een onverhoedse aanval uit eigen kring.

Een Kamer zonder wizie

Het is dat ik een democraat ben, anders zou ik er voor pleiten de koningin meer in plaats van minder macht te geven. Hare Majesteit was het enige lichtpuntje in de Grote Volkskomedie die zich afgelopen week rond de Miljoenennota afspeelde. Alleen al de manier waarop zij het woord visie uitspreekt: "Wizie". Vorstelijk gewoon! Voor de rest was het huilen met de klep op.

Het is natuurlijk heel vervelend voor René van der Gijp (en niet in de laatste plaats voor Voetbal International) dat hij zich even heeft teruggetrokken achter de luxaflex, maar wat mij betreft strekt het hem tot eer. Ik zal niet beweren dat ik zijn dip zag aankomen, maar als je de film terugdraait, zie je toch wel een 'voorafschaduwing' van zijn naar ik van harte hoop niet al te lang durende depressie. Voorafschaduwing, dat woord hoorde ik voor het eerst eind jaren '80 in Lausanne waar het werd uitgesproken door Dries van Agt, die toen nog prof. mr. A.A.M. en een verklaard aanhanger van de Israëlische zaak was. Van Agt schetste de kansen van Amsterdam om de Olympische Spelen van 1992 in de wacht te slepen. Johan Cruyff was er ook om het Nederlandse bid te ondersteunen, maar hij hield zich wijselijk zoveel mogelijk op de vlakte, omdat slechts de grootste naïeveling niet zag dat Amsterdam bij voorbaat kansloos was en dat Barcelona die Spelen met groot gemak ging binnenhalen. De politicus sprak de woorden die gewenst waren, het voetbalgenie bleef afstandelijk, Amsterdam werd als eerste kandidaat weggestemd en toen de Illusie wreed was verstoord, zat Van Agt al hoog en breed in Den Haag.

Ik ken Sylvia Witteman al jaren, ook al heb ik haar nooit in levenden lijve ontmoet. Mijn echtgenote las met grote regelmaat voor uit (nooit twee voorzetsels achter elkaar zetten, zou Annemarie Oster schrijven) Sylvia's verzamelde werk. Syl had namelijk jarenlang een column in de bijlage van de Volkskrant, die ik vrijwel nooit lees. Vraag me niet waarom. Misschien is het omdat ik op zaterdagochtend een echte krant naast mijn ontbijtbord wil hebben, geen tijdschriftje. Gelukkig hield mijn echtgenote mij vrijwel wekelijks op de hoogte van de ontwikkelingen in het gezin Witteman dat, volgens Sylvia zelf, bestaat uit een stelletje verwende kinderen en een 'huisgenoot' die P. heet. Met P. had ik het soms te doen. Hij leek mij een brave, ja zelfs oersaaie held op sokken. Het duurde geruime tijd voor ik doorkreeg dat P. een gewaardeerde correspondent in den vreemde was. Inmiddels leidt hij de redactie van de Volkskrant en heb ik hem al eens op televisie gezien. De man viel mij honderd procent mee. Het type welwillende psycholoog, zou ik zeggen. Dat moet ook wel met zo'n gezin.

Ik heb nou toch een sport gezien... Vrouwensjouwen! Nee echt! Ik zat lekker te werken en ondertussen te genieten van de ploegentijdrit in de Tour en zappmomenten van de Wimbledonstrijd tussen Djokovic en Nadal, toen ik tijdens een korte digitale surfactie op de voorpagina van De Telegraaf terechtkwam. Daar las ik dat Finland dit weekend het WK vrouwensjouwen heeft gewonnen. Het evenement speelde zich af in het op 490 kilometer van Helsinki gelegen dorp Sonkajärvi. Estland werd tweede, Litouwen derde. Sonkajärvi is het mekka van het vrouwensjouwen. Sterker nog, alle WK's vinden daar plaats.

Het is dat ik een biefstukje zo lekker vind, anders werd ik vegetariër. Niet zozeer uit begaanheid met het lot van het slachtvee (dit is het beest in mij) maar om geen onderdeel te moeten zijn van de hypocrisie die in het Tijdperk van de Omkering zelfs tot de eettafel is doorgedrongen. Het Tijdperk van de Omkering, dat klinkt gewichtig en theatraal, maar ik kan het niet anders omschrijven.

Ryan Giggs, wie kent hem niet? Ryan Giggs, Ryan Giggs is een echte hypocriet.

Sorry, maar dat moest er even uit. Wat is het geval? Pikante doch toepasselijke woordkeus in dezen. Het gaat namelijk om het 'geval' van het geval Ryan Giggs. De 37-jarige vedette van Manchester United in wie ik jarenlang de ideale schoonzoon heb gezien, blijkt een schuinsmarcheerder van het zuiverste water te zijn. De Casanova van Old Trafford achter wiens zedige, ja welhaast uitgestreken gelaat een seksmachine schuil gaat. Onvermoeibaar tussen de witte lijnen, onverzadigbaar tussen de lakens. Een Tiger Woods in voetbalkleren.

De hele wereld was uitgerukt. Jawel, de hele wereld. Als alle internationale media bijeenkomen, heb je geen wereldburgers nodig. Behalve dan als kijk- en luistervee. Wat was er aan de hand, wat was zo ongelooflijk belangrijk dat we er zelfs de komkommers even door vergaten? Een 69-jarige oorlogsmisdadiger werd in een Servische regeringsjet van Belgrado naar Rotterdam gevlogen. Ratko Mladic, ooit een ijzervreter die overste Karremans tot een watje degradeerde, inmiddels een kwakkelende oude man met een verkeerd petje op z'n knar.

Poterverdriedubbeltjes! Potver, potverjandorie nog 's aan toe! Ja lezer, ik moet op mijn woorden letten, want voor je het weet heb je de gristenpolitie van de SGP achter je aan. De onversaagde kruisvaarders van het Enige Ware Geloof, die niet zullen rusten voordat zij ook de laatste loslippige Nederlander hun Gedachtengoed hebben opgelegd. Met steun van de VVD, de Volkspartij Van Daswareinmal. Ach guttegut, die lui noemen zich nog altijd liberalen. In werkelijkheid zijn ze opportunisten van het zuiverste water. En zo conservatief als een bisschop in een nonnenklooster.

Jan Kees de Jager heeft mij getriggerd. Ook al ben ik een veel minder bekend politicus dan hij, toch is het goed dat ook ik open kaart speel. Ik bedoel, straks belt een verslaggever van De Telegraaf mij misschien met de vraag of het klopt dat ik een relatie heb met... Daarom kom ik vandaag uit de kast. Als vollksvertegenwoordiger heb ik immers een voorbeeldfunctie. Nou, vooruit met de geit: Ik ben, eh, eh (pff, het is nog niet zo eenvoudig het woord over mijn lippen te krijgen) nou ja, ik ben heteroseksueel.

Wat mij altijd zo opvalt aan de incidenten waar Gretta Duisenberg bij betrokken raakt, is de platvoersheid, de armoeigheid, de bijna provinciaalse benepenheid waarmee die relletjes gepaard gaan. Met zo'n Harry (of is het nou Harrie?) van Bommel in een demonstratie tegen de Israelische inval in de Gazastrook meelopen, terwijl achter die twee 'Hamas, Hamas, joden aan het gas' wordt gescandeerd. Dan ben je als deftige mevrouw uit Amsterdam Zuid meteen naar het niveau van de voebelhoelikun gedegradeerd. En dan achteraf ook altijd zeggen dat je het niet gehoord had. Of dat je dacht dat het om een protest tegen de hoge gastarieven ging. Armzalige Gretta, die nooit verder zal komen dan een karikatuur van de onversaagde strijdster die zij pretendeert te zijn. De Jeanne d'Arc van de Apollolaan.

Het was rust tijdens Ajax - Excelsior. De supporters in de Amsterdam Arena waren allerminst tevreden met het door de thuisclub vertoonde spel. Ongeïnspireerd, slordig, alsof bij een nederlaag van PSV tegen Feyenoord de titel niet binnen handbereik zou komen. Ofschoon de temperatuur ongekend hoog was, werd er niet eens verhit gediscussieerd. De gesprekken hadden meer iets weg van een verbaal schouderophalen. Hoe is het mogelijk dat die knapen op zo'n cruciaal moment in de competitie zo gemakzuchtig kunnen zijn? Doorzichtig plastic bierbekers werden rap leeggedronken, want de tweede helft was aanstaande. Ik stond tegen een betonnen wand in vak 117 geleund toen mijn blik werd getrokken door de gespierde onderarm van een krachtig gebouwde man waarop in groot letterkorps een naam was getatoeëerd. Vanachter mijn zonnebrilglazen probeerde ik de letters te lezen. Eenvoudig was dat niet, want de man zwaaide die arm voortdurend heen en weer. Maar toen hij het ledemaat even stilhield om zweetdruppels van zijn voorhoofd te vegen, meende ik in de gauwigheid 'Obama' te ontcijferen.

Bent u al gebeld? Ik niet. Doutzen Kroes wel. Erica Terpstra en dj Armin van Buuren ook. En niet te vergeten Martin Schröder, luchtvaartpionier in ruste en grondlegger van Martinair. In 2014 gaan ze allemaal de ruimte in. Met een raket waar een zweefvliegtuigje aan hangt. Of zoiets, ik ben geen techneut, mij kun je alles wijsmaken. De BN'ers zullen over een jaartje of drie worden afgeschoten door Space Expedition Curacao (met zo'n uit zijn krachten gegroeide komma onder de tweede c, maar die kan ik op mijn toetsenbord niet vinden). Och hemel, wat moet daar van worden?

Ik weet niet hoe lang deze bijdrage wordt, want ik ga betogen dat Johan Cruyff in zijn strijd voor een nieuw Ajax gelijk heeft. Het moet met een U-bochtredenering, die ons terugvoert naar een middag in maart 1993. Daarover verderop meer. U-bochtredenering? Het moet niet gekker worden. Het gelijk van Cruyff zit 'm, wat mij betreft, niet zozeer in de inhoud. Daarover zijn alle partijen het wel eens. De ideeën van Cruyff komen goeddeels overeen met de aanbevelingen in het rapport van de commissie Coronel. En zelfs de onbuigzame Rik van den Boog geeft keer op keer aan dat hij het helemaal met de opvattingen van Johan eens is. Maar ideeën blijven ideeën zolang de daadkracht om die ideeën uit te voeren ontbreekt.

Ik had een afspraak in het centrum van mijn woonkern. Een kippeneindje met de auto, maar door een logistiek echtelijk misverstand - mijn echtgenote was met de auto op pad en ik kon haar niet bereiken - was ik aangewezen op de bus, de benenwagen of de fiets. De bus viel af, want ik kon onze gezamenlijke ov chipkaart niet vinden. De benenwagen was evenmin een optie, omdat er te weinig tijd was om te voet mijn bestemming te bereiken. Bleef over de fiets.

Mijn favoriete openbaar vervoermiddel is de bus. Niet dat ik er vaak gebruik van maak, maar als ik al eens een ritje maak, beleef ik de meest fascinerende dingen. Tijdens de korte ritten door mijn met een fenomenaal busbanensysteem begiftigde woonstad Almere, geniet ik altijd van hap snap gesprekjes met medepassagiers. Het onderwerp mag niet te ingewikkeld zijn, want voor je het weet stap je alweer uit. Het is de kunst om in kort tijdsbestek toch tot een soort afgeronde mini conversatie te komen. Als dat niet lukt, heb ik een passende oneliner op zak: "O, ik zie dat ik er uit moet. Nou, misschien komen we elkaar op de terugweg nog tegen." Dat slaat natuurlijk nergens op, want voor hetzelfde geld is mijn gesprekspartner op de terugweg. Maar dat heeft nog nooit iemand tegen mij gezegd. Busreizigers begrijpen elkaar.

Voor mij ligt een print waarop twee foto's staan. De ene is wereldbekend, de andere is ontroerend zo niet hartverscheurend in het licht van de wereldbekende plaat. Die laat het beeld zien van een rijtje geknielde mannen op het Jonas Daniël Meijerplein in hartje Amsterdam. De mannen hebben hun handen omhoog. Van hun gezichten valt angst af te lezen. Naakte angst. Ze worden in het gelid gehouden door een Duitse soldaat met glimmend gepoetste laarzen en een geweer dat nonchalant op de straattegels is gericht. De mannen dènken niet eens aan ontsnappen. Ze worden geconfronteerd met de onbreekbare superioriteit van het Duizendjarig Rijk dat na die februaridag in 1941 nog ruim vier jaar stand zou houden. De mannen zijn joden, gevangen in de fuik van een razzia die tot de Februaristaking zou leiden. Naamlozen. Althans tot voor kort, want één van hen heeft zeventig jaar na die kille jodenjacht een identiteit gekregen. Zijn naam was Meier. Meier Viejra.

Ik zat in de bus. In m'n goeie goed, want ik was op weg naar het stadhuis van Almere alwaar ik als gemeenteraadslid de bevolking ging vertegenwoordigen. Ik was een beetje laat, want ik had een kleine vijfentwintig minuten bij de verkeerde bushalte gestaan. Dienstregelingen... Het was een lange bus. Achterin vond ik een zitplaats. Tegenover mij zat een jonge man aan een blikje goedkoop bier te lurken. Zo te zien had het leven hem weinig jeugd en dito volwassenheid geschonken. Ergens daar tussenin was hij blijven steken. Alsof hij klokslag twaalf een gek gezicht had getrokken en dat sindsdien niet meer in de plooi had gekregen.

Zelden heb ik politici in een dilemmasituatie zo om de hete brij heen zien draaien als nu met de discussie over al dan niet een nieuwe missie in Afghanistan het geval is. Die missie is nodig, aldus het kabinet Rutte, al weet niemand waarom. Correctie: iedereen weet waarom, maar het is niet gepast dat open en eerlijk te zeggen. Dat mag alleen op straat of in de beslotenheid van een verjaardagspartijtje. Zelfs Mark Rutte weet heus wel dat een bescheiden aantal Nederlandse politietrainers de onvermijdelijke uitkomst van de oorlog in Afghanistan, terugtrekking uit een tot onderdrukking en corruptie gedoemd land, voor nog geen milliprocent kan beïnvloeden. En Mark Rutte weet ook heel goed wat de ware reden is om te proberen die missie er door te drukken: een wit voetje bij de Amerikanen, die zich de onberispelijke dienstbaarheid van het vorige kabinet nog zo goed kunnen herinneren.

Urk, wie kent het niet? Zinderend dorp in de metropool Flevoland. Er is altijd wel iets aan de hand op het voormalige eiland in de al eveneens voormalige Zuiderzee. Meest recente nieuws van Urk: In de eerste elf dagen van het nieuwe jaar zijn er al zes fietsen gestolen. Zes! Aldus wijkagent Rob Vogels op twitter. Hé, dat is grappig! Er wordt getwitterd op Urk, ook al is het door een wijkagent. Maar toch een glimp van deze tijd. Verder is het nog gewoon de jaren '50 op Urk. Inclusief gistend ongenoegen onder jongeren, die zich in obscure schuurcafeetjes te buiten gaan aan drank en drugs.

Het was een middag werk, maar de kerstspullen staan weer in de schuur. Zelf heb ik geen hand uitgestoken. Ik zat een beetje gedeprimeerd toe te kijken hoe mijn echtgenote die hele vracht aan sfeermakers van hun voetstuk haalde en in dozen stopte. Daar ging de piano spelende kerstman in het karton, evenals het schattige tafereeltje op de ijsvijver, de bollen met figuurtjes in dwarrelende sneeuwvlokjes (drie keer schudden, nee het is géén roos) en de meterslange lichtslangen met Kema Keur. Ik vroeg of ik ergens mee kon helpen, maar mijn echtgenote maakte een afwerend gebaar. "Zet jij die dozen maar in de schuur, de rest doe ik." Ik heb een vrouw die mij begrijpt.

Het meest hypocriete televisieprogramma van dit moment is wat mij betreft 'Memories'. Men zou het beter 'Stoken in toch al niet zo fantastische huwelijken' kunnen noemen, maar ja, het wordt door de KRO uitgezonden en dan weet je genoeg. De KRO is de uitvinder van de tv-hypocrisie. Plat vermaak wordt door die omroep consequent met een sausje van hoogstaande moraliteit en een vleugje intellectualisme overgoten. Onbenul wordt vermomd als scherpzinnigheid. Ik noem een Sven Kokkelman, de Schijnheilige van de KRO. Anita Witzier is een goede tweede. Anita kan heel intelligent kijken en tegelijkertijd toch ook zo spontaan en wam menschelijk overkomen. Ondertussen ruïneert zij relaties, als een breed glimlachende intrigante voor wie de kijkcijfers maatgevend zijn.

Ik ging in bad. Voor het eerst sinds mijne heugenis. Het werd dus tijd. Niet dat het vuil aan mijn lichaam koekte. Allerminst! Ik ben meer het douchetype. Als gevolg van een probleempje met een eigentijds mengpaneel, produceert onze douche nog slechts water dat net niet warm genoeg is om behaaglijk te zijn. Dan het bad maar eens proberen, dacht ik. Het staat er immers al een jaartje of acht.

Het is een opbeurende gedachte dat Julian Assange nog steeds op vrije voeten is. Hij zal binnenkort wel gepakt worden, maar dan kan hij toch mooi terugzien op een periode waarin hij geheime diensten all over the world en zelfs Interpol te glad af was. Of het zou zo moeten zijn dat de jacht op de boodschapper fake is en dat Assange nog wat documenten achter de hand heeft die Grote Wereldleiders zo vrezen dat zij Juul maar liever niet in handen krijgen. Dat weten we nu nog niet, maar er zullen ongetwijfeld in due course documenten gaan uitlekken waarin dat wordt bevestigd. Even geduld dus.

Ik was al overtuigd, maar met de wonderwedstrijd van FC Barcelona tegen Real Madrid nog natrillend op mijn netvlies, ben ik overtuigder dan overtuigd: Johan Cruyff heeft gelijk. Niet voor niets droeg Pep Guardiola, de trainer van Barcelona, de historische overwinning op het Real van Mourinho op aan De Verlosser, want het was Cruyff die de basis legde voor het Barcelona van nu, een bijna bovenaards voetballende ploeg, die grote namen doet verbleken met voetbal zoals het niet eens in de boeken staat.

RTL Nieuws heeft mij nog niet benaderd. Misschien slaan de investigative reporters van het tv-station gemeenteraadsleden wel over, maar met genadeloze precisie schuimen ze het parlement af en ik wil die klop op de deur vóór zijn. Daarom kom ik uit de kast, leg ik mijn duistere verleden bloot, misschien ook als voorbeeld voor collega-raadsleden die iets op hun kerfstok hebben dat hen sinds jaar en dag achtervolgt. 't Is moeilijk om na zoveel jaren, zeg maar gerust decennia, het hoge woord te spreken, maar daar gaat-ie: Ik heb als jongetje van elf of daaromtrent een diefstal gepleegd. Zo, dat is er uit. Merkwaardig genoeg voel ik mij in het geheel niet opgelucht. Ben ik als politicus inmiddels zo gecorrumpeerd geraakt dat verdorvenheid mij niet meer raakt?

Voor het eerst zag ik hem zonder bivakmuts en doorgeladen vuurwapen. Hij zat met zijn rug naar me toe en keek, net als ik, in de richting van de rechtbank en de officier van justitie. Het verschil was dat hij als aangeklaagde in de rechtszaal zat en ik op de publieke tribune.

Uit het dagboek van een neo-liberaal-christenconservatief-zwaksociaaldemocratisch theekransje in de dankzij een briljante promotiecampagne altoos bruisende poldermetropool Almere: "De permanente dialoog moet bijdragen aan een andere rolverhouding tussen overheid en samenleving. We willen in onze keuzes ten aanzien van beleidsvoornemens, ombuigingen en beleidsimplementaties vooral de eigen verantwoordelijkheid van inwoners, bedrijven en maatschappelijke partners een centrale rol geven. In het bijzonder geldt voor de bezuinigingsopgave dat een herijking van onze rol overwogen wordt." Heremijntijd, het is net of iemand de Van Dale leegschudt en een reeks modewoordjes willekeurig achter elkaar zet. En dan nu de vertaling: Schop die profiteurs in de bijstand aan het werk, wentel de bezuinigingen af op woningcorporaties en ander sociaal-maatschappelijk tuig en zit dit ritje uit onder het motto 'Ieder voor zich en de Heer voor ons allen'.

Nieuw wapen in de strijd tegen voetbalsupporters: Rijkswaterstaat. Briljant, nee geniaal! In plaats van legertjes ME'ers in te zetten, breek je gewoon de Rijksweg op. Als mijn zoon en ik er niet zelf het slachtoffer van waren geworden, had ik Rijkswaterstaat voorgedragen als kandidaat voor een Nobelprijs, al weet ik zo gauw geen categorie.

Ofschoon ik nog nooit een pleidooi van hem heb gehoord of een pleitnota gelezen, durf ik de stelling aan dat Bram Moszkowicz een bekwame adcovaat is. Mijn sterkste argument is dat Bram niet in de schaduw van zijn formidabele pa is weggezonken. Dat is een prestatie van formaat, want Max Moszkowicz was een absolute topper in zijn tijd. In tegenstelling tot zijn vader heeft Bram een societystatus verworven. Hij schrikt er niet voor terug aan de RTL Boulevardtafel plaats te nemen, naast de vet lachende echtgenoot van de burgemeester van Maastricht, die graag met geile woordspelingen strooit. Maar het leukste van Bram Moszkowicz vind ik zijn ijdelheid.

Vrijwel onopgemerkt trokken de afgelopen week de wereldkampioenschappen gewichtheffen voorbij. Zeg eerlijk, u hebt er geen woord van meegekregen. In Nederland doen weliswaar heel veel mensen gewichtig, maar niet in het kader van de sport. Vroeger hadden we Piet van der Kruk. Die deed het er volgens mij een beetje bij. Hij trad namelijk ook op als kogelstoter of discuswerper, daar wil ik vanaf zijn. Piet had een imposant figuur. Hij was niet eens zo groot, maar zijn kolossale amren en benen maakten veel goed. Een gewichtheffer ziet er nu eenmaal niet uit als Wesley Sneijder. Wes zou op zijn best kunnen fungeren als halter, maar ik denk dat hij voor de wereldtop te licht is.

Ronald Giphart bezorgde mij op pagina 2 van De Volkskrant een déjà vu. Onder de kop Buddingh' las ik: "De eerste dichter die ik in levenden lijve zag, was Kees Buddingh', op een feestje bij mijn ouders thuis." Die bijna achteloze toevoeging "op een feestje bij mijn ouders thuis"... Wij hadden thuis zelden een feestje en als we al eens een feestje hadden, was de laatste die in levenden lijve zijn opwachting maakte wel een dichter. Een oom, een tante, een verdwaalde kennis en de kostganger die vloeiend mondharmonica speelde, daar moesten wij het op drie hoog in Amsterdam West mee doen. Niet dat ik jaloers ben op Ronald Giphart, want naar schatting vijftien jaar eerder dan hij was de eerste dichter die ik in levenden lijve ontmoette Kees Buddingh'.

Normaal gesproken waak ik voor de nostalgie van oude mensen die menen dat vroegûh alles beter was. Die mensen houden er een selectieve herinnering op na waar zij alle minpuntjes van vroegüh uitfilteren tot er een verleden overblijft dat te mooi is om waar te zijn. Dit keer maak ik een uitzondering en dat ligt niet aan mij, maar aan de kabinetsformatie die inmiddels in een moeras van infantiliteit is weggezakt. Dit land zal geregeerd worden door een fanaticus, een jezuïet en een overjarige corpsbal. Met weemoed kijk ik terug naar het Nederland van Joop den Uyl, Ruud Lubbers en zelfs Dries van Agt toen hij nog de oude was.

Mijn vader was vertegenwoordiger bij de firma Damen, een vloerenbedrijf in Den Haag. Wonderlijk, hij vond daar een baan nadat zijn Amsterdamse werkgever, de firma Heeren, op de fles was gegaan. Dit ontlokte een klant de opmerking: "Verrek Huis, is die heer een dame geworden?" Maar daar gaat het niet om. Bij dat vloerenbedrijf in Den Haag werkte een magazijnmeester die Leo Ratten heette en die niet alleen in mijn kinderogen een reus was. Oom Leo combineerde het lijf van een gladiator met het karakter van de barmhartige samaritaan. Als ik een dagje met mijn vader mocht optrekken en we deden 'de zaak' aan, haalde oom Leo steevast gebak dat hij met zijn goedmoedige Rotterdamse humor onder mijn neus schoof.

Hij ging gewoon weer naar de krant. Amper achter zijn bureau gezeten, klonk het: "Metz, wat doe jij hier?" Het was de stem van directeur Weenink van De Echo. "Je weet toch dat ik je ontslagen heb?" Zonder een spier te vertrekken antwoordde Metz: "Weet ik. Maar dat was gisteren." Dit citaat ontleen ik aan het boekje 'Vanavond eten we dolfijn'. Het bijzondere is dat ik niet alleen Metz en directeur Weenink, maar ook de schrijver van het werk ken respectievelijk heb gekend (de heer Weenink verblijft alweer geruime tijd aan gene zijde of God mag weten waar). De auteur is mijn oud-collega Henk Evenblij. Hij nam vorige week, samen met mijn eveneens oud-collega Hans Woudstra, afscheid van de sportredactie van De Telegraaf waar het tweetal in totaal vierenzestig jaar werkzaam is geweest.

Henk Kesler is nog even directeur van de KNVB. Binnenkort neemt hij afscheid, ongetwijfeld als een tevreden man. Hij zal tijdens een druk bezochte receptie uitvoerig worden gecomplimenteerd met de professionele wijze waarop hij de grootste sportbond van Nederland heeft geleid. Misschien krijgt hij wel een lintje of wordt hij, als hij al een ridderorde heeft, bevorderd tot een hogere rang in de orde van Oranje Nassau. Henk zal alle loftuitingen met gepaste terughoudendheid ondergaan. Hij is nu eenmaal een groot man, daar kan hij zelf als het ware niets aan doen. Een transparant leider ook, een democraat in hart en nieren, die zich ogenschijnlijk stoïcijns laat afzeiken door de bejaarde zeerob Johan Derksen. Je moet echt een kenner zijn om aan een nauwelijks waarneembare trilling van zijn mondhoeken Keslers ingehouden woede af te lezen.