Ik liep met mijn hond Betsy door het park. Je kon er een blad horen vallen. Vogels kwetterden er vrolijk op los. Ze werden nu en dan onderbroken door het geluid van een routineus bespeelde vuvuzeela. Ik dacht aan de avond toen Ajax, in Wenen, zijn vierde Europa Cup 1 won. Toen wandelde ik in een voorjaarsregentje door hetzelfde park. Net als gisteravond waren mijn oren als antennes op omgevingsgeluiden gericht. Destijds hoorde ik een lichte orkaan van gejuich uit het clubgebouw van de voetbalvereniging opstijgen. Gisteravond kwamen de vreugdekreten tot twee keer toe van overal. Er werd ook vuurwerk afgestoken wat door Betsy geenszins op prijs werd gesteld.

Dit is het tweede WK zonder mijn vader. Ik dacht aan hem op vaderdag, terwijl ik mij stond te scheren. Als jongetje mocht ik graag kijken hoe mijn vader zich in de keuken van onze bovenwoning in Amsterdam West schoor. Hij zette eerst een sportbril op met armen die als veren om zijn oren krulden, vervolgens schonk hij inmiddels kokend water in een kom, waarna het ritueel pas echt begon. Als hij zich sneed, wat zelden voorkwam, drukte hij een ogenschijnlijk doorzichtig steentje tegen het wondje. "Aluin," zei hij, alsof nadere introductie overbodig was. Mijn vader schoor zich altijd twee keer. Die gewoonte heb ik van hem overgenomen, ook als is met mijn baardgroei en het materiaal van tegenwoordig één keer genoeg. Mijn vader stierf in 2004, nog geen twee maanden voor hij negentig zou worden. Ik was er niet bij om redenen die niemand iets aangaan. Wel mocht ik een woordje spreken tijdens zijn uitvaart in Den Haag. De as van mijn vader werd enige tijd later op een speciaal daartoe uitgevaren boot voor de kust van Hoek van Holland aan de elementen prijsgegeven. Mijn vader is dus verstrooid. Is. Niet was. Bij leven is hij voorzover mijn herinnering strekt nooit verstrooid geweest.

Diep, heel diep in zijn zachtgroene hartje weet hij het heus wel: morgen is het gedaan, fini, vorbei, game, set and match to Rutte. Maar tot het allerlaatste moment gaat hij er voor, ook nu hij zelfs door zijn geestverwanten is verlaten. Eén voor één zijn ze van het zinkende schip gesprongen en toen hij, zoals een goed kapitein betaamt, als laatste op de brug stond, kwam een torpedoboot langszij met aan de periscoop de Naoorlogse Verzetsheld Dries van Agt, als premier een vriend van Israel en thans schouder aan schouder optrekkend met Frau Gretta, de Jeanne d'Arc van de Apollolaan. Dries was wel bereid de genadeslag toe te brengen in de vorm van een grimlachend afgevuurde torpedo. "Er is altijd een goede baan voor hem in het ruime buitenland," sprak Dries, die zijn lippen altijd zo zorgvuldig beweegt dat het net is alsof hij zichzelf nasynchroniseert. Het ruime buitenland... Wat enig gevonden van de nieuwe vriend van Hamas. Er werd besmuikt gelachen. Arme Jan Peter Balkenende.

Ja, ik weet het, die kop is flauw, maar ik heb mij jaren geleden voorgenomen dat melige grapje een keer te maken en nu heb ik een aanleiding. Dus laat mij nou ook eens lachen. Willem II. De voetbalclub bedoel ik. Staat op punt van failleren. Dat zo'n mooi woord zo'n grimmige betekenis kan hebben. Failleren... een erotische vorm van fouilleren. Zoiets. Maar ik dwaal af. Willem II is bijna naar de knoppen. Geheel in de lijn van hardleerse voetbalbestuurders, kampt de club wederom met een miljoenenschuld en het is maar de vraag of de gemeente Tilburg eveneens wederom wil bijspringen.

De kleine witte moordenaar had het 'm weer geflikt. Ot, kater van het Friese platteland en broer van poes Sien, was een volwassen duif te slim af geweest. Of die duif was misschien net zo dom als de duiven die soms stoïcijns voor je auto lopen en niet in de gaten hebben dat ze op het punt staan met de grond gelijk te worden gemaakt. Hoe dan ook, mijn echtgenote zag opeens die duif in de vensterbank en wel aan de binnenkant van de woonkamer. "Ot heeft een duif te pakken genomen," riep ze naar boven waar ik in mijn werkkamer zat. Ik spoedde mij naar de trap, maar toen ik de woorden "Hij ligt binnen, Solo ga daar eens weg" hoorde, bleef ik als door een adder gebeten staan. Solo is één van onze twee honden. Een bijzonder enthousiaste, uit zijn krachten gegroeide kruising tussen een labrador en een koningspoedel. Heel zielig, enig kind en toch verstoten door zijn moeder, vandaar de naam: Solo. Ja, echt iets voor Solo om kwispelend op die duif af te stormen. Gatverdamme, een gewonde duif in huis. Mij niet gezien!

De man met de bivakmuts beukte met al zijn kracht een metalen honkbalknuppel op de opmerkelijk stevige tafel. Een siddering voer door de tafelgenoten die nog geen vijf minuten eerder vrolijk kwebbelend naar het nagerecht hadden uitgekeken. Voor mij was dit het moment waarop ik had gewacht. Ik wist dat ik snel moest handelen, maar ik had de afstand naar de tweede overvaller, die de kok en de leerling kok onder schot hield, zorgvuldig geschat. Nu! dacht ik en ik zwaaide het bord dat ik heimelijk in mijn rechterhand had geklemd als een discus tegen de bivakmuts. De man slaakte een kreet, zijn greep om de honkbalknuppel verslapte, ik rukte het wapen uit zijn hand en gleed als het ware in één vloeiende beweging naar de benen van zijn maat met het vuurwapen. De knuppel trof de onverlaat bovenop een knie. Ik hoorde het bot kraken. Die loopt voorlopig geen marathons, dacht ik met de koelheid die mij eigen is. Het pistool kletterde op de grond. Ik trapte het weg, gaf de ontwapende schutter voor alle zekerheid nog een klap met de honkbalknuppel en concentreerde me daarna op de andere misdadiger, die met beide handen aan zijn bivakmuts stond te trekken. Er liep bloed onderuit. Even later stormde de politie het restaurant binnen. "Neem dat zootje maar mee," gromde ik. Ik grijnsde naar de eigenaar van het restaurant en zei: "Whisky on the rocks."

Voor wie dacht dat mijn relatie met Barack Obama een grapje is, druk ik onderstaande e-mail af, die ik vandaag ontving. Ik zal de tekst niet vertalen, want dan ga ik blozen en ik ben er ook te bescheiden voor. Maar het doet me goed dat mijn vriend Barack, in zijn hoedanigheid van president van de Verenigde Staten, mijn rol in de totstandkoming van een historisch besluit prijst. Need I say more?

Ich weiss nicht was soll es bedeuten, dass ich zo traurig bin.

Mijn zoon is het huis uit. Niet met ruzie hoor, maar gewoon omdat het in de loop der dingen een logische stap was. Eenendertig, een paar jaar op de wachtlijst van Woningnet gestaan en toen was het zomaar raak. Bingo! Een leuk appartement in Almere Stad. Ruim, goed onderhouden, twee jaar geleden de keuken en een jaar geleden de badkamer gerenoveerd, metersbreed balkon, prachtig uitzicht over het Weerwater. Nee, een buitenkansje.
Maar toch.

Dick Francis is dood. Je kunt niet zeggen dat hij in de wieg is gesmoord. Negenentachtig. Wie zou er, behalve zij die de negentig gepasseerd zijn, niet voor tekenen? Mijn vader is ook 89 geworden, maar hij laat de wereld en dus ook mij helaas niet veertig thrillers na. Of eenenveertig. Als ik het goed begrijp, komt dit jaar in Nederland 'Afrekening op Ascot' uit. En misschien stopt de teller zelfs op 42, want ik las dat er nòg een nieuwe Francis aankomt: Crossfire. Die wordt zoals gebruikelijk een jaartje later in het Nederlands vertaald en zo kunnen we nog tot twee jaar na zijn dood van Dick Francis' onnavolgbare vakmanschap genieten

Ik opende een mailtje en even later bevond ik mij zo'n vijfendertig jaar terug in de tijd. Het mailtje was afkomstig van een heer die mij een kiekje zond. Zwart wit. Een beetje verschoten. Echt iets uit het digitaalloze tijdperk. De personal computer stond in de kinderschoenen. Internet was een niet bestaand woord. Op de redactie van de krant waar ik werkte, typten we op electrische IBM-schrijfmachines met een bolletje dat wij als een wonder der techniek beschouwden. De ontwikkelingen in de grafische industrie namen een duizelingwekkende vlucht. Het 'loden tijdperk' was definitief voorbij.

Groot nieuws: Nederlandse studenten zijn te laks om hun OV Chipkaart te activeren. Slechts een derde van het werkschuw tuig heeft die toch zo simpele handeling uitgevoerd. Lange rijen dreigen, want de deadline nadert. Maar er is iets op gevonden. De komende weken gaan speciale promotieteams studenten aansporen om het verzuim goed te maken. De economische recessie is nog niet uitgewoed, maar in Nederland worden promotieteams ingezet om slordige studenten naar een automaat te lullen. En de media staan er bol van. Godallemachtig.