Hooggeëerd publiek! Welkom in het Cirque du Coupe Soleil, in de volksmond beter bekend als het Circus van de Geblondeerde Plumeau. Waar Wilders Woord Wet Was. Wereldberoemd van Oost Groningen tot Zuid Limburg werd onze directeur de la troupe, in de wandelgangen de Dunne Deur genoemd, met zijn onnavolgbare koorddansact. Jarenlang bewoog hij zich soepel over het dunne koord. Zonder vangnet. Nou ja, het volk dat hij luidkeels vertegentwitterde, vormde het willige stootkussen waar hij na een zeldzame uitglijer op terug kon vallen. Zoals die keer met de kopvoddentaks. En niet te vergeten met zijn onbesuisde aanval op de Konnegin. Maar nu... Nu wankelt hij. De kleine luyden in zijn hofhouding knabbelen aan zijn macht. Dat krijg je met ratten. Zij knagen de fundamenten onder de circustent weg. En het interesseert dat confectievolk geen bal dat het publiek in de val wordt meegetrokken.

Het gebeurt me niet vaak, wat zeg ik het is me tot nu toe nooit eerder gebeurd, dat ik een boek met anderen wil delen nog voordat ik het heb uitgelezen. Dat moet dus wel een bijzonder boek zijn. Het is geschreven door Laurent Binet, een beginnende veertiger die er overrompelend mee debuteerde. De titel is: HhhH, Himmlers hersens heten Heydrich. Die uitdrukking is niet door de schrijver bedacht, maar werd in de Nazitijd door Duitsers zelf gebezigd om de verhouding tussen Heinrich Himmler en zijn rechterhand Reinhard Heydrich te karakteriseren. Besmuikt, zoals u zult begrijpen, want Heydrich was niet alleen machtig, hoogbegaafd, muzikaal en intellectueel verre superieur aan zijn op een gedegenereerde hamster lijkende chef, maar hij was ook volkomen meedogenloos. Een man met een grote toekomst in het Duizendjarig Derde Duitse Rijk.

Slim als ik ben, heb ik de code waarmee ik vorige week het Catshuis kraakte wel even opgeschreven. De sukkels die daar de ict doen, zijn er blijkbaar nog steeds niet achter dat ik de digitale sleutel naar het Theater van de Macht in handen heb. Gezien de ontwikkelingen kon ik de verleiding niet weerstaan om toch maar weer eens een kijkje te nemen achter de schermen van het GeMaMa overleg. Geert, Mark en Maxime. In die volgorde, want de werkelijke minister president van Nederland is nog altijd Premier Plumeau, die exclusief eigenaar is van 23 zetels in de Tweede Kamer der Staten Generaal. Ik logde vanmorgen precies op tijd in. De hoofdrolspelers zaten net aan de koffie. Ze waren opmerkelijk goed gemutst.

Ze heette Donata, ze was enig kind en zelfs het stoerste jongetje van de klas viel voor haar zachtmoedigheid. Donata, geschenk van God, voor ouders die misschien niet meer op een kind gerekend hadden. Een bescheiden, spontaan meisje dat met haar vriendinnetjes rolschaatsend, touwtje springend, kaatsen ballend en kwebbelend van de jaren '50 naar de jaren '60 in Amsterdam West zweefde. Op een dag in het staartje van de kerstvakantie stond de moeder van Joke van Wijk bij ons voor de deur. Ze was gekomen om te vertellen dat Donata in de nacht van Oud op Nieuw was overleden. Niet als gevolg van een ongeluk met een bus, maar door een hersenbeschadiging, een kortsluiting die hoogst zelden bij kinderen in de lagere schoolleeftijd voorkomt.

Geen idee hoe het me lukte. Ik zat gewoon een beetje te trommelen op mijn toetsenbord en opeens hackte ik het Catshuis. Denk ik, want ik heb geen verstand van digitale dingen. Hoe dan ook, ik zat als het ware aan de onderhandelingstafel met Mark Rutte, Maxime Verhagen en Geert Wilders. Ik wist dat ik de verbinding terstond moest verbreken, maar de journalist in mij won het van de fatsoensrakker. Uiteraard heb ik er zorgvuldig over nagedacht of ik mijn kijkje in de keuken van De Kleinste Grote Drie die ons land ooit heeft voortgebracht met u zou delen. Vooruit, doe eens gek, hield ik mijzelf voor. Ik kan mijn lezers best vertrouwen. Dus: mondje dicht en genieten maar. Een trialoog.

Youp van 't Hek, die gisteren 58 is geworden, schrijft al bijna 25 jaar columns voor de NRC. Ik kan me voorstellen dat de hoofdredactie van die kwaliteitskrant na een kwart eeuw Youp aan een evaluatie toe is. Youp schrijft goed, heel gemakkelijk ook, maar het is wel steeds dezelfde wijn in dezelfde zak. Schelden, tieren, fulmineren en dat alles binnen de veilige kaders van 'een opinie' waartegen - terecht- geen wet of Buitenhof-columniste opgewassen is. Youp de columnist heeft iets van een alom bewonderde clown die telkens dezelfde act opvoert. Na 25 jaar heb je het als lezer en hoofdredactie misschien wel gezien. Tijd voor een andere Youp. Daarom vind ik de manier waarop Youp zich voor de komende 25 jaar van zijn NRC column heeft verzekerd ronduit geniaal.

"Meldpunt Midden en Oost-Europeanen, met Ino van den Besselaar."

"Ja, met Henk hier. Uit Arkel, Zeeuws-Vlaanderen. Ik wil een Polenmelding doen."

"Nou Henk, dan ben je bij ons aan het goede adres. Je weet dat dit meldpunt door de PVV is opgezet? En je spreekt nu met Ino van den Besselaar, lid van de Tweede Kamer. Wat wil je melden?"

"Chopin."

"Dag opa Frits, met Annamarie." Alsof ik haar tienjarige stemmetje door de telefoon niet zou herkennen. "Hoe is het gegaan?" vroeg ik. Het was zondagmiddag. Een dag eerder waren we bij onze Drentse kleinkinderen op bezoek geweest. De kleine Carice was jarig. Ze werd drie en wilde "veel cadeautjes, barbies".  Seun en Nife completeren het kleurrijke kinderkwartet. Annamarie is de oudste. Zij deed die zondag mee aan een springconcours met haar pony Mickey. Een gezeglijk paardje dat door Anna met vaardige hand wordt bereden. Als onderdeel van de wedstrijd gingen de deelnemertjes verkleed. De beste creaties kwamen in aanmerking voor prijzen.

De gemeente Almere heeft een app op de markt gebracht. Waar ben je tegenwoordig als gemeente zonder eigen app, nietwaar? De Almere app biedt een digitale toegang tot het stadhuis. Leuk idee. Minder leuk vind ik, maar ik ben dan ook een azijnpisser, de manier waarop de gemeente Almere die app heeft gelanceerd. Dat gebeurde door middel van een grap, of moeten we hier schrijven: grapp? De gemeente publiceerde een persbericht onder de veelbelovende titel 'Extra ingang geeft snellere toegang tot Stadhuis'.

In mijn tuin staat, onopvallend in al zijn bescheidenheid, Jaargetijdenjongen Herfst. Zijn voornaam ken ik niet. Gelukkig maar, want die zou alleen maar afbreuk doen aan de zeven zingende lettergrepen: Jaar-ge-tij-den-jon-gen-Herfst. Graag in één vloeiende klank uitspreken. Zoals Kandidaat Katholiek A, Loodgietend Prijsdier M of De Meedogenloze Jongen. Ik durf er mijn eerste druk van De Avonden onder te verwedden dat Gerard Reve een onnavolgbare novelle over Jaargetijdenjongen Herfst zou hebben geschreven als hij van zijn bestaan had geweten. Jaargetijdenjongen Herfst, gekleed in een paarse corduroy broek, of nog beter in een blauwe overall waarvan de mouwen twee slagen zijn opgerold.

Jolande Sap viel hem aan met een stekkerdoos, die haar als een boemerang velde. Job Cohen liet zich als een poedel door hem wegzetten. Alexander Pechtold bijt al jaren naar hem, al scoort hij daarmee vooral bij de eigen achterban. Alleen Emile Roemer kan hem aan, maar de winst die hij daardoor behaalt komt voor een groot deel bij zijn medestanders vandaan. Onaantastbaar leek hij, Goudblonde Geert, de Twitterkoning van de Tweede Kamer, die met 140 lettertekens over de vaderlandse media regeert. Maar nu heeft hij zijn meerdere gevonden. Eindelijk. And the winner is: Hare Majesteit de Koningin der Nederlanden.

Hij is er af. M'n baard bedoel ik. Nou ja, baard... Het resultaat van een paar dagen niet scheren. Ik wilde gewoon eens zien welke potentie ik als baarddrager zou hebben. Want een baard is helemaal in. Net als een bril met grote glazen. Voorlopige conclusie: voor mij geen baard. En die buitenmodel bril hoef ik ook niet.

Dus je bent in Cuijk of all places en je besluit een jongetje van elf neer te schieten. Op een geraffineerd uitgekozen moment, namelijk tijdens massaal afgestoken vuurwerk. Niemand die zich realiseert dat er één knal tussen zit uit het wapen van een krankzinnige, een mini-Breivik. Met dit verschil dat deze psychopaat nog vrij rondloopt. Twaalf rechercheurs zijn ingezet om het net om hem - een haar zal het niet zijn - aan te trekken. Het slachtoffertje is buiten levensgevaar. Net als de wondermuis in Drachten.

Ik had een oude bekende beloofd een verhaaltje te schrijven dat zich afspeelt in Almere, maar het lukt me niet, omdat ik telkens het beeld van een 36-jarige man in een taxibusje te Sliedrecht voor me zie. Nou ja 36, hij heeft de verstandelijke vermogens van een kind van vier, zo las ik. Hij weet dus niet wat een stoma is, ook al heeft hij er één. Evenmin zal hem de aandoening epilepsie bekend zijn. Hij lijdt er aan, dat wel. We zijn niet allemaal op zondag geboren, maar voor sommige mensen was blijkbaar geen dag in de week beschikbaar. Die man heeft 22 uur in dat taxibusje gezeten. De chauffeur was hem vergeten af te zetten bij de instelling waar hij verzorgd wordt.

Goedemiddag, door de bomen waait nauwelijks wind; de recessie maakt ons karig; maar toch is er één jarig; u raadt het al de lieve goede Sint.

Ik zal hier stoppen met rijmen, omdat anders mijn goede vriend Marco de Kat afhaakt, zo hij dat niet al heeft gedaan. Afgelopen donderdag zat ik in de fractiekamer van Leefbaar Almere aan een Sinterklaasrijm te werken waarin ik de opvatting van mijn fractie over het onzalige SP-plan om 20 procent van de raadsvergoeding in te leveren wilde verwoorden. Ik was al aardig op weg, hoorde de publieke tribune reeds schateren en liet fractiegenoot Marco dan ook graag delen in mijn plan.

Vooruit, laten we eens proberen een beeld te schetsen van Het Familiediner Extra Speciaal in de Amsterdam ArenA. Bert van Leeuwen, het zedige gezicht van de EO, ontvangt Johan Cruyff en Louis van Gaal voor een maaltijd der verzoening. Het gedonder begint al bij de hoofdingang. De beide kemphanen zijn gelijktijdig gearriveerd (later zal blijken dat Louis al een uur achter een pilaar stond te wachten tot Johan in zicht kwam, zodat hij quasi toevallig op hetzelfde moment als JC voor de deur zou verschijnen). Wie mag het eerst naar binnen? De onderhandelingen over dat probleem worden aan zaakwaarnemers overgelaten. Die bereiken moeizaam een compromis: Bij wijze van uitzondering gaan Johan en Louis, voor deze ene keer dus, samen door één deur.

Goeie grutjes, Johan Cruyff is van zijn voetstuk gevallen. Nou ja, gevallen... Gestoten! De grote clubicoon is verworden tot een ordinaire racist! Einsatzgruppe Kroifraus dacht het even voor elkaar te hebben. Een foute opmerking van De Verlosser (ja, gewoon fout) leidde ruim vier maanden na dato tot een 'spontane' reactie van de getergde, beledigde partij: Edgar Davids. De NOS, die onder leiding van het oogknipperende voetbalgenie Arrrrno Verrrmeulen, onversaagd oorlog voert tegen Cruyff, legde Edgars verontwaardiging binnen de beschutte muren van de Amsterdam ArenA vast. Zonder pottenkijkers, want de overige journalisten moesten buiten in de kou staan. Tijdens Studio Voetbal zagen we Edgar als een half gebroken man in beeld. Jack en de drie Jannen aan tafel werden er stil van. Ik ook, moet ik eerlijk bekennen. Alleen Arrrno Verrrmeulen zat er onaangedaan bij. Hij knipperde niet eens met zijn ogen. Toen al had bij Jacks gasten een alarmbelletje moeten rinkelen.

Geruisloos, vrijwel onopgemerkt sloop hij het voetbalbolwerk binnen. Aan wie zijn ware identiteit niet kende toonde hij een zacht, haast edelmoedig gelaat. Zalvend sprak hij over het Hogere Belang dat boven het eigen belang ging. Al zijn energie was gericht op dat ene doel: de bestuurlijke en sportieve wederopstanding van Ajax. Met groot respect trad hij de verlosser tegemoet, het clubicoon dat was opgestaan om orde op zaken te stellen. JC, alleen al de initialen leken hem deemoedig te maken. Maar schijn bedroog. Naar buiten toe predikte hij saamhorigheid en ondertussen zaaide hij in stilte verdeeldheid. Hij is niet één persoon, maar een samensmelting van stiekeme geesten die achter de rug van JC een complot smeedden. Gisteren trad hij eindelijk in zijn ware gedaante naar voren. Zijn naam is Judas en hij noemt zich Ajacied.

Ik zat geamuseerd naar de intocht van Sint Nicolaas te kijken. Och, wat een stress in Dordrecht! De Pieten waren zoek en ook Sint viel nergens te bekennen. En waar was de burgemeester van Dordrecht? In ieder geval niet waar hij moest zijn: op de kade waar live verslaggever Jeroen steeds nerveuzer werd. Vanuit de studio deed Dieuwertje, die lieve, lieve Dieuwertje, de ene na de andere onheilstijding. De stuurhut van de stoomboot was verlaten en het verhaal ging dat het schip de verkeerde kant op voer. Wat moest daar nou van worden? Geen Pieten, geen Sint en een stoomboot die steeds verder van Dordt weg dreef. Een intocht zonder de gekleurde adviseurs van Sinterklaas (Piet is allang geen knecht meer) is uit den boze, zo bezwoeren Jeroen en Dieuwertje ons. Aha, daar verscheen eindelijk de burgemeester. Niet de belangrijkste speler, maar het was een begin. Hij arriveerde in een rode sportauto met het cijfer 1 er op. En hij had zijn ambtsketen om. Jeroen slaakte een zuchtje van verlichting. Niet meer dan dat, want veel belangrijker dan de aanwezigheid van de eerste burger waren de whereabouts van Sinterklaas.

Betsy, de oudste van mijn twee honden, is panisch voor vuurwerk. Helaas loopt in de wijk waar ik woon een jongetje rond dat over een schier onuitputtelijke voorraad bommen lijkt te beschikken. Geen rotjes, geen gillende keukenmeiden, maar het professionele knalwerk waarvan het geluid met gekmakende regelmaat de zompige herfststilte verscheurt. Het is net alsof we in een oorlogsgebied wonen waar een broos bestand is gesloten dat nu en dan met een losse flodder wordt doorbroken. De bommenjongen heeft een feilloos gevoel voor de momenten waarop ik mijn honden uitlaat. Solo, de jongste en de grootste, is voor alles bang. Als we 's avonds door het tuinhek naar buiten stappen, begint hij voor alle zekerheid vervaarlijk te blaffen, ook al is er letterlijk geen hond in de buurt. Vuurwerk doet hem echter niets.

Hij heet Mauro, hij is 18 en hij woont in Limburg. Enfin, u weet over wie ik het heb. Heel Nederland houdt zich inmiddels bezig met zijn lot. Mauro had namelijk acht jaar geleden de euvele moed om, als tienjarige, in Nederland neer te strijken. Hij kwam bij een gezin in Limburg terecht, ging naar school, maakte vrienden, werd Nederlander kortom. Een verblijfsvergunning had hij niet, maar die zou er vast wel komen. Arme Mauro! Hij had buiten de waard gerekend. De tijdgeest ging met hem op de loop. Geert werd groot, het beste bewijs dat je ook in dit land wel degelijk succesvol voor galg en rad kunt opgroeien. Geert nam na de verkiezingen de VVD en het CDA in gijzeling en één van de gevolgen is dat we nu met toenemende gêne en verbijstering de capriolen van Gerd Houdini Leers volgen om toch maar vooral bij die grote Geert in het gevlij te blijven.

Toen ik tien was ging ik op honkbal. Het was een logische stap. Niet dat ik veel van honkbal wist, maar mijn vader werd voorzitter van de honkbalafdeling der A.S.V. Blauw-Wit. Hij was al voorzitter van de handbalafdeling en trainer-coach van het eerste herenteam dat in de hoofdklasse elfhandbal uitkwam. De honkballers hadden een krachtige bestuurder nodig. Vandaar.

Ik heb een scherpe neus voor hetzes, maar nu weet ik het even niet meer. In de goeie ouwe tijd werd een hetze door partij A tegen partij B gevoerd. Dus: links Nederland wierp zich en masse op een rechtse bal die Het Kwaad belichaamde, of rechts Nederland beet zich al even massaal vast in een linkse baardaap wiens rode wereldbeeld, indien uitgevoerd, ons eigenste landje te gronde zou richten. De lastercampagne tegen Job Cohen spot echter met alle ongeschreven wetten waaraan een klassieke hetze normaal gesproken voldoet. Job wordt namelijk van alle kanten onderuit gehaald met als bizar dieptepunt een onverhoedse aanval uit eigen kring.

Een Kamer zonder wizie

Het is dat ik een democraat ben, anders zou ik er voor pleiten de koningin meer in plaats van minder macht te geven. Hare Majesteit was het enige lichtpuntje in de Grote Volkskomedie die zich afgelopen week rond de Miljoenennota afspeelde. Alleen al de manier waarop zij het woord visie uitspreekt: "Wizie". Vorstelijk gewoon! Voor de rest was het huilen met de klep op.

Het is natuurlijk heel vervelend voor René van der Gijp (en niet in de laatste plaats voor Voetbal International) dat hij zich even heeft teruggetrokken achter de luxaflex, maar wat mij betreft strekt het hem tot eer. Ik zal niet beweren dat ik zijn dip zag aankomen, maar als je de film terugdraait, zie je toch wel een 'voorafschaduwing' van zijn naar ik van harte hoop niet al te lang durende depressie. Voorafschaduwing, dat woord hoorde ik voor het eerst eind jaren '80 in Lausanne waar het werd uitgesproken door Dries van Agt, die toen nog prof. mr. A.A.M. en een verklaard aanhanger van de Israëlische zaak was. Van Agt schetste de kansen van Amsterdam om de Olympische Spelen van 1992 in de wacht te slepen. Johan Cruyff was er ook om het Nederlandse bid te ondersteunen, maar hij hield zich wijselijk zoveel mogelijk op de vlakte, omdat slechts de grootste naïeveling niet zag dat Amsterdam bij voorbaat kansloos was en dat Barcelona die Spelen met groot gemak ging binnenhalen. De politicus sprak de woorden die gewenst waren, het voetbalgenie bleef afstandelijk, Amsterdam werd als eerste kandidaat weggestemd en toen de Illusie wreed was verstoord, zat Van Agt al hoog en breed in Den Haag.

Ik ken Sylvia Witteman al jaren, ook al heb ik haar nooit in levenden lijve ontmoet. Mijn echtgenote las met grote regelmaat voor uit (nooit twee voorzetsels achter elkaar zetten, zou Annemarie Oster schrijven) Sylvia's verzamelde werk. Syl had namelijk jarenlang een column in de bijlage van de Volkskrant, die ik vrijwel nooit lees. Vraag me niet waarom. Misschien is het omdat ik op zaterdagochtend een echte krant naast mijn ontbijtbord wil hebben, geen tijdschriftje. Gelukkig hield mijn echtgenote mij vrijwel wekelijks op de hoogte van de ontwikkelingen in het gezin Witteman dat, volgens Sylvia zelf, bestaat uit een stelletje verwende kinderen en een 'huisgenoot' die P. heet. Met P. had ik het soms te doen. Hij leek mij een brave, ja zelfs oersaaie held op sokken. Het duurde geruime tijd voor ik doorkreeg dat P. een gewaardeerde correspondent in den vreemde was. Inmiddels leidt hij de redactie van de Volkskrant en heb ik hem al eens op televisie gezien. De man viel mij honderd procent mee. Het type welwillende psycholoog, zou ik zeggen. Dat moet ook wel met zo'n gezin.

Ik heb nou toch een sport gezien... Vrouwensjouwen! Nee echt! Ik zat lekker te werken en ondertussen te genieten van de ploegentijdrit in de Tour en zappmomenten van de Wimbledonstrijd tussen Djokovic en Nadal, toen ik tijdens een korte digitale surfactie op de voorpagina van De Telegraaf terechtkwam. Daar las ik dat Finland dit weekend het WK vrouwensjouwen heeft gewonnen. Het evenement speelde zich af in het op 490 kilometer van Helsinki gelegen dorp Sonkajärvi. Estland werd tweede, Litouwen derde. Sonkajärvi is het mekka van het vrouwensjouwen. Sterker nog, alle WK's vinden daar plaats.

Het is dat ik een biefstukje zo lekker vind, anders werd ik vegetariër. Niet zozeer uit begaanheid met het lot van het slachtvee (dit is het beest in mij) maar om geen onderdeel te moeten zijn van de hypocrisie die in het Tijdperk van de Omkering zelfs tot de eettafel is doorgedrongen. Het Tijdperk van de Omkering, dat klinkt gewichtig en theatraal, maar ik kan het niet anders omschrijven.

Ryan Giggs, wie kent hem niet? Ryan Giggs, Ryan Giggs is een echte hypocriet.

Sorry, maar dat moest er even uit. Wat is het geval? Pikante doch toepasselijke woordkeus in dezen. Het gaat namelijk om het 'geval' van het geval Ryan Giggs. De 37-jarige vedette van Manchester United in wie ik jarenlang de ideale schoonzoon heb gezien, blijkt een schuinsmarcheerder van het zuiverste water te zijn. De Casanova van Old Trafford achter wiens zedige, ja welhaast uitgestreken gelaat een seksmachine schuil gaat. Onvermoeibaar tussen de witte lijnen, onverzadigbaar tussen de lakens. Een Tiger Woods in voetbalkleren.

De hele wereld was uitgerukt. Jawel, de hele wereld. Als alle internationale media bijeenkomen, heb je geen wereldburgers nodig. Behalve dan als kijk- en luistervee. Wat was er aan de hand, wat was zo ongelooflijk belangrijk dat we er zelfs de komkommers even door vergaten? Een 69-jarige oorlogsmisdadiger werd in een Servische regeringsjet van Belgrado naar Rotterdam gevlogen. Ratko Mladic, ooit een ijzervreter die overste Karremans tot een watje degradeerde, inmiddels een kwakkelende oude man met een verkeerd petje op z'n knar.

Poterverdriedubbeltjes! Potver, potverjandorie nog 's aan toe! Ja lezer, ik moet op mijn woorden letten, want voor je het weet heb je de gristenpolitie van de SGP achter je aan. De onversaagde kruisvaarders van het Enige Ware Geloof, die niet zullen rusten voordat zij ook de laatste loslippige Nederlander hun Gedachtengoed hebben opgelegd. Met steun van de VVD, de Volkspartij Van Daswareinmal. Ach guttegut, die lui noemen zich nog altijd liberalen. In werkelijkheid zijn ze opportunisten van het zuiverste water. En zo conservatief als een bisschop in een nonnenklooster.

Jan Kees de Jager heeft mij getriggerd. Ook al ben ik een veel minder bekend politicus dan hij, toch is het goed dat ook ik open kaart speel. Ik bedoel, straks belt een verslaggever van De Telegraaf mij misschien met de vraag of het klopt dat ik een relatie heb met... Daarom kom ik vandaag uit de kast. Als vollksvertegenwoordiger heb ik immers een voorbeeldfunctie. Nou, vooruit met de geit: Ik ben, eh, eh (pff, het is nog niet zo eenvoudig het woord over mijn lippen te krijgen) nou ja, ik ben heteroseksueel.

Wat mij altijd zo opvalt aan de incidenten waar Gretta Duisenberg bij betrokken raakt, is de platvoersheid, de armoeigheid, de bijna provinciaalse benepenheid waarmee die relletjes gepaard gaan. Met zo'n Harry (of is het nou Harrie?) van Bommel in een demonstratie tegen de Israelische inval in de Gazastrook meelopen, terwijl achter die twee 'Hamas, Hamas, joden aan het gas' wordt gescandeerd. Dan ben je als deftige mevrouw uit Amsterdam Zuid meteen naar het niveau van de voebelhoelikun gedegradeerd. En dan achteraf ook altijd zeggen dat je het niet gehoord had. Of dat je dacht dat het om een protest tegen de hoge gastarieven ging. Armzalige Gretta, die nooit verder zal komen dan een karikatuur van de onversaagde strijdster die zij pretendeert te zijn. De Jeanne d'Arc van de Apollolaan.

Het was rust tijdens Ajax - Excelsior. De supporters in de Amsterdam Arena waren allerminst tevreden met het door de thuisclub vertoonde spel. Ongeïnspireerd, slordig, alsof bij een nederlaag van PSV tegen Feyenoord de titel niet binnen handbereik zou komen. Ofschoon de temperatuur ongekend hoog was, werd er niet eens verhit gediscussieerd. De gesprekken hadden meer iets weg van een verbaal schouderophalen. Hoe is het mogelijk dat die knapen op zo'n cruciaal moment in de competitie zo gemakzuchtig kunnen zijn? Doorzichtig plastic bierbekers werden rap leeggedronken, want de tweede helft was aanstaande. Ik stond tegen een betonnen wand in vak 117 geleund toen mijn blik werd getrokken door de gespierde onderarm van een krachtig gebouwde man waarop in groot letterkorps een naam was getatoeëerd. Vanachter mijn zonnebrilglazen probeerde ik de letters te lezen. Eenvoudig was dat niet, want de man zwaaide die arm voortdurend heen en weer. Maar toen hij het ledemaat even stilhield om zweetdruppels van zijn voorhoofd te vegen, meende ik in de gauwigheid 'Obama' te ontcijferen.

Bent u al gebeld? Ik niet. Doutzen Kroes wel. Erica Terpstra en dj Armin van Buuren ook. En niet te vergeten Martin Schröder, luchtvaartpionier in ruste en grondlegger van Martinair. In 2014 gaan ze allemaal de ruimte in. Met een raket waar een zweefvliegtuigje aan hangt. Of zoiets, ik ben geen techneut, mij kun je alles wijsmaken. De BN'ers zullen over een jaartje of drie worden afgeschoten door Space Expedition Curacao (met zo'n uit zijn krachten gegroeide komma onder de tweede c, maar die kan ik op mijn toetsenbord niet vinden). Och hemel, wat moet daar van worden?

Ik weet niet hoe lang deze bijdrage wordt, want ik ga betogen dat Johan Cruyff in zijn strijd voor een nieuw Ajax gelijk heeft. Het moet met een U-bochtredenering, die ons terugvoert naar een middag in maart 1993. Daarover verderop meer. U-bochtredenering? Het moet niet gekker worden. Het gelijk van Cruyff zit 'm, wat mij betreft, niet zozeer in de inhoud. Daarover zijn alle partijen het wel eens. De ideeën van Cruyff komen goeddeels overeen met de aanbevelingen in het rapport van de commissie Coronel. En zelfs de onbuigzame Rik van den Boog geeft keer op keer aan dat hij het helemaal met de opvattingen van Johan eens is. Maar ideeën blijven ideeën zolang de daadkracht om die ideeën uit te voeren ontbreekt.

Ik had een afspraak in het centrum van mijn woonkern. Een kippeneindje met de auto, maar door een logistiek echtelijk misverstand - mijn echtgenote was met de auto op pad en ik kon haar niet bereiken - was ik aangewezen op de bus, de benenwagen of de fiets. De bus viel af, want ik kon onze gezamenlijke ov chipkaart niet vinden. De benenwagen was evenmin een optie, omdat er te weinig tijd was om te voet mijn bestemming te bereiken. Bleef over de fiets.

Mijn favoriete openbaar vervoermiddel is de bus. Niet dat ik er vaak gebruik van maak, maar als ik al eens een ritje maak, beleef ik de meest fascinerende dingen. Tijdens de korte ritten door mijn met een fenomenaal busbanensysteem begiftigde woonstad Almere, geniet ik altijd van hap snap gesprekjes met medepassagiers. Het onderwerp mag niet te ingewikkeld zijn, want voor je het weet stap je alweer uit. Het is de kunst om in kort tijdsbestek toch tot een soort afgeronde mini conversatie te komen. Als dat niet lukt, heb ik een passende oneliner op zak: "O, ik zie dat ik er uit moet. Nou, misschien komen we elkaar op de terugweg nog tegen." Dat slaat natuurlijk nergens op, want voor hetzelfde geld is mijn gesprekspartner op de terugweg. Maar dat heeft nog nooit iemand tegen mij gezegd. Busreizigers begrijpen elkaar.

Voor mij ligt een print waarop twee foto's staan. De ene is wereldbekend, de andere is ontroerend zo niet hartverscheurend in het licht van de wereldbekende plaat. Die laat het beeld zien van een rijtje geknielde mannen op het Jonas Daniël Meijerplein in hartje Amsterdam. De mannen hebben hun handen omhoog. Van hun gezichten valt angst af te lezen. Naakte angst. Ze worden in het gelid gehouden door een Duitse soldaat met glimmend gepoetste laarzen en een geweer dat nonchalant op de straattegels is gericht. De mannen dènken niet eens aan ontsnappen. Ze worden geconfronteerd met de onbreekbare superioriteit van het Duizendjarig Rijk dat na die februaridag in 1941 nog ruim vier jaar stand zou houden. De mannen zijn joden, gevangen in de fuik van een razzia die tot de Februaristaking zou leiden. Naamlozen. Althans tot voor kort, want één van hen heeft zeventig jaar na die kille jodenjacht een identiteit gekregen. Zijn naam was Meier. Meier Viejra.

Ik zat in de bus. In m'n goeie goed, want ik was op weg naar het stadhuis van Almere alwaar ik als gemeenteraadslid de bevolking ging vertegenwoordigen. Ik was een beetje laat, want ik had een kleine vijfentwintig minuten bij de verkeerde bushalte gestaan. Dienstregelingen... Het was een lange bus. Achterin vond ik een zitplaats. Tegenover mij zat een jonge man aan een blikje goedkoop bier te lurken. Zo te zien had het leven hem weinig jeugd en dito volwassenheid geschonken. Ergens daar tussenin was hij blijven steken. Alsof hij klokslag twaalf een gek gezicht had getrokken en dat sindsdien niet meer in de plooi had gekregen.

Zelden heb ik politici in een dilemmasituatie zo om de hete brij heen zien draaien als nu met de discussie over al dan niet een nieuwe missie in Afghanistan het geval is. Die missie is nodig, aldus het kabinet Rutte, al weet niemand waarom. Correctie: iedereen weet waarom, maar het is niet gepast dat open en eerlijk te zeggen. Dat mag alleen op straat of in de beslotenheid van een verjaardagspartijtje. Zelfs Mark Rutte weet heus wel dat een bescheiden aantal Nederlandse politietrainers de onvermijdelijke uitkomst van de oorlog in Afghanistan, terugtrekking uit een tot onderdrukking en corruptie gedoemd land, voor nog geen milliprocent kan beïnvloeden. En Mark Rutte weet ook heel goed wat de ware reden is om te proberen die missie er door te drukken: een wit voetje bij de Amerikanen, die zich de onberispelijke dienstbaarheid van het vorige kabinet nog zo goed kunnen herinneren.

Urk, wie kent het niet? Zinderend dorp in de metropool Flevoland. Er is altijd wel iets aan de hand op het voormalige eiland in de al eveneens voormalige Zuiderzee. Meest recente nieuws van Urk: In de eerste elf dagen van het nieuwe jaar zijn er al zes fietsen gestolen. Zes! Aldus wijkagent Rob Vogels op twitter. Hé, dat is grappig! Er wordt getwitterd op Urk, ook al is het door een wijkagent. Maar toch een glimp van deze tijd. Verder is het nog gewoon de jaren '50 op Urk. Inclusief gistend ongenoegen onder jongeren, die zich in obscure schuurcafeetjes te buiten gaan aan drank en drugs.

Het was een middag werk, maar de kerstspullen staan weer in de schuur. Zelf heb ik geen hand uitgestoken. Ik zat een beetje gedeprimeerd toe te kijken hoe mijn echtgenote die hele vracht aan sfeermakers van hun voetstuk haalde en in dozen stopte. Daar ging de piano spelende kerstman in het karton, evenals het schattige tafereeltje op de ijsvijver, de bollen met figuurtjes in dwarrelende sneeuwvlokjes (drie keer schudden, nee het is géén roos) en de meterslange lichtslangen met Kema Keur. Ik vroeg of ik ergens mee kon helpen, maar mijn echtgenote maakte een afwerend gebaar. "Zet jij die dozen maar in de schuur, de rest doe ik." Ik heb een vrouw die mij begrijpt.

Het meest hypocriete televisieprogramma van dit moment is wat mij betreft 'Memories'. Men zou het beter 'Stoken in toch al niet zo fantastische huwelijken' kunnen noemen, maar ja, het wordt door de KRO uitgezonden en dan weet je genoeg. De KRO is de uitvinder van de tv-hypocrisie. Plat vermaak wordt door die omroep consequent met een sausje van hoogstaande moraliteit en een vleugje intellectualisme overgoten. Onbenul wordt vermomd als scherpzinnigheid. Ik noem een Sven Kokkelman, de Schijnheilige van de KRO. Anita Witzier is een goede tweede. Anita kan heel intelligent kijken en tegelijkertijd toch ook zo spontaan en wam menschelijk overkomen. Ondertussen ruïneert zij relaties, als een breed glimlachende intrigante voor wie de kijkcijfers maatgevend zijn.

Ik ging in bad. Voor het eerst sinds mijne heugenis. Het werd dus tijd. Niet dat het vuil aan mijn lichaam koekte. Allerminst! Ik ben meer het douchetype. Als gevolg van een probleempje met een eigentijds mengpaneel, produceert onze douche nog slechts water dat net niet warm genoeg is om behaaglijk te zijn. Dan het bad maar eens proberen, dacht ik. Het staat er immers al een jaartje of acht.

Het is een opbeurende gedachte dat Julian Assange nog steeds op vrije voeten is. Hij zal binnenkort wel gepakt worden, maar dan kan hij toch mooi terugzien op een periode waarin hij geheime diensten all over the world en zelfs Interpol te glad af was. Of het zou zo moeten zijn dat de jacht op de boodschapper fake is en dat Assange nog wat documenten achter de hand heeft die Grote Wereldleiders zo vrezen dat zij Juul maar liever niet in handen krijgen. Dat weten we nu nog niet, maar er zullen ongetwijfeld in due course documenten gaan uitlekken waarin dat wordt bevestigd. Even geduld dus.

Ik was al overtuigd, maar met de wonderwedstrijd van FC Barcelona tegen Real Madrid nog natrillend op mijn netvlies, ben ik overtuigder dan overtuigd: Johan Cruyff heeft gelijk. Niet voor niets droeg Pep Guardiola, de trainer van Barcelona, de historische overwinning op het Real van Mourinho op aan De Verlosser, want het was Cruyff die de basis legde voor het Barcelona van nu, een bijna bovenaards voetballende ploeg, die grote namen doet verbleken met voetbal zoals het niet eens in de boeken staat.

RTL Nieuws heeft mij nog niet benaderd. Misschien slaan de investigative reporters van het tv-station gemeenteraadsleden wel over, maar met genadeloze precisie schuimen ze het parlement af en ik wil die klop op de deur vóór zijn. Daarom kom ik uit de kast, leg ik mijn duistere verleden bloot, misschien ook als voorbeeld voor collega-raadsleden die iets op hun kerfstok hebben dat hen sinds jaar en dag achtervolgt. 't Is moeilijk om na zoveel jaren, zeg maar gerust decennia, het hoge woord te spreken, maar daar gaat-ie: Ik heb als jongetje van elf of daaromtrent een diefstal gepleegd. Zo, dat is er uit. Merkwaardig genoeg voel ik mij in het geheel niet opgelucht. Ben ik als politicus inmiddels zo gecorrumpeerd geraakt dat verdorvenheid mij niet meer raakt?

Voor het eerst zag ik hem zonder bivakmuts en doorgeladen vuurwapen. Hij zat met zijn rug naar me toe en keek, net als ik, in de richting van de rechtbank en de officier van justitie. Het verschil was dat hij als aangeklaagde in de rechtszaal zat en ik op de publieke tribune.