Dick Francis is dood. Je kunt niet zeggen dat hij in de wieg is gesmoord. Negenentachtig. Wie zou er, behalve zij die de negentig gepasseerd zijn, niet voor tekenen? Mijn vader is ook 89 geworden, maar hij laat de wereld en dus ook mij helaas niet veertig thrillers na. Of eenenveertig. Als ik het goed begrijp, komt dit jaar in Nederland 'Afrekening op Ascot' uit. En misschien stopt de teller zelfs op 42, want ik las dat er nòg een nieuwe Francis aankomt: Crossfire. Die wordt zoals gebruikelijk een jaartje later in het Nederlands vertaald en zo kunnen we nog tot twee jaar na zijn dood van Dick Francis' onnavolgbare vakmanschap genieten

Ik opende een mailtje en even later bevond ik mij zo'n vijfendertig jaar terug in de tijd. Het mailtje was afkomstig van een heer die mij een kiekje zond. Zwart wit. Een beetje verschoten. Echt iets uit het digitaalloze tijdperk. De personal computer stond in de kinderschoenen. Internet was een niet bestaand woord. Op de redactie van de krant waar ik werkte, typten we op electrische IBM-schrijfmachines met een bolletje dat wij als een wonder der techniek beschouwden. De ontwikkelingen in de grafische industrie namen een duizelingwekkende vlucht. Het 'loden tijdperk' was definitief voorbij.

Groot nieuws: Nederlandse studenten zijn te laks om hun OV Chipkaart te activeren. Slechts een derde van het werkschuw tuig heeft die toch zo simpele handeling uitgevoerd. Lange rijen dreigen, want de deadline nadert. Maar er is iets op gevonden. De komende weken gaan speciale promotieteams studenten aansporen om het verzuim goed te maken. De economische recessie is nog niet uitgewoed, maar in Nederland worden promotieteams ingezet om slordige studenten naar een automaat te lullen. En de media staan er bol van. Godallemachtig.

Hello  my friends, pardon my French, maar ik heb de hele middag vergaderd met een groepje als Nederlanders vermomde Amerikanen. Het was een even intelligent als bont gezelschap dat werd gedomineerd door 'marketeers'. Bij dat woord denk ik altijd aan elegant geklede vechtersbazen die met flitsende degens en desnoods hun leven de echtgenote van Lodewijk IV verdedigen. Musketiers. Athos, Porthos, Aramis en niet te vergeten de dappere Gascogner d´Artagnan. Eén voor allen, allen voor één. Om in de termen van die vergadering te blijven: ´One for all, all for one`.

Zelfs De Volkskrant bracht het nieuws prominent op de voorpagina: Zeilmeisje Laura was zoek! Een siddering voer door het land. Mensen spraken elkaar op straat aan. "Heb je het al gehoord? Zeilmeisje Laura is met de noorderzon vertrokken!" Het journaal maakte er melding van. Geert Wilders vergat even zijn haat tegen alle islamieten. En toen hij hoorde dat zeilmeisje Laura op de Nederlandse Antillen was aangetroffen, belde hij onverwijld met Marktplaats.nl. "Wilt u die advertentie van ons waarin we de Antillen voor een euro aanbieden, terstond van uw site halen?"

Soms werp je een vraag op waar je eigenlijk het antwoord al op weet. Je vindt dat antwoord te pijnlijk en daarom creëer je een vluchtweg. Anderen moeten het verlossende woord maar spreken, dan kun jij altijd nog vergoelijkend met je tong klakken. Nou, nou, zo erg is het nu ook weer niet. Dat soort manoeuvres. Het is natuurlijk laf, maar heb ik ooit beweerd dat ik een held ben? Zo'n als antwoord vermomde vraag kwam in mij op toen ik gisteravond Willem van Hanegem zag in zijn rol van voetbalanalyticus. Is De Kromme een karikatuur geworden van de karikatuur die hij van zichzelf heeft gemaakt, vroeg ik mij af.  En zo ja, wie durft dat dan tegen hem te zeggen?

Kees Jansma lijkt mij een goede kandidaat om Willem eens apart te nemen. Kees is zo'n beetje de enige in voetballanddusdewereld voor wie Van Hanegem enig respect toont. Verder komt hij steeds verder af te staan van de wijsneuzen en mooipraters door wie hij blijkbaar wordt omringd. Ook als ze, zoals Marc van Hintum, op een heel behoorlijk niveau hebben gevoetbald, kunnen die praatjesmakers tegenswoordigs niet veel meer goed doen in de ogen van de man die zelfs als half blinde nog geniale dingen met een bal kon doen. Over het gezichtsvermogen van De Kromme straks meer.

Royston Drenthe heeft een oorbel verloren op het trainingsveld van Real Madrid. "Gossiemijne, gossiemijne," zou Toon Hermans roepen, daarbij de s'en op z'n Spaans uitsprekend. Het was niet zomaar een oorbel, die tussen de grassprieten kukelde, nee het was een dure oorbel. Dat las ik tenminste op een teletekstpagina van het voetbalkanaal Sport 1. Een intrigerend nieuwtje, dat een aantal vragen opwerpt.

Noem mij maar een sentimentalist, als het woord al bestaat, maar ik geef eerlijk toe dat weemoed mij bekropen heeft. Morgen is het namelijk 17 november en elk jaar als het tegen die datum loopt, gaan mijn gedachten iets verder terug in mijn geheugen. Ook dit jaar keken ze over mijn schouder en zagen ze op veertig mensjaren afstand een slanke jongeman van negentien staan, die in zijn beste pak tegen de draaideur van De Telegraaf/De Courant Nieuws van de Dag aan de Nieuwe Zijds Voorburgwal 221 begon te duwen. Op weg naar een dienstverband dat tweeëndertig jaar, vijf maanden en twee weken zou duren.

Ik weet niet hoe het komt, maar altijd als mijn echtgenote en ik mensen op Schiphol uitzwaaien of verwelkomen, gebeurt dat op een onmogelijk tijdstip in wat ik nog niet eens de ochtend zou willen noemen. Het is meer het schemergebied tussen dag en nacht, waarin zelfs de vogels hun snavel houden. Deze week was het weer eens zover. Een jong echtpaar zou met twee geadopteerde kindjes in alle vroegte op Schiphol landen. Aangezien het reeds aanwezige kroost van dat echtpaar mijn echtgenote en mij met oma Fineke en opa Frits aanspreekt, zult u begrijpen dat wij in de aankomsthal niet konden of wilden ontbreken.

Van de week zag ik Rob Kamphues op de digitale lachspiegel. Hé, De Reünie, dacht ik. Vind ik wel een aardig programma namelijk. Maar nee, Rob bevond zich in de kleedkamer van een zangeres aan wie hij zich... ja, hoe moet ik het formuleren, min of meer opdrong. De kleine haartjes in mijn nek begonnen te kriebelen. Bij mij betekent dat: gêne. Ik dus googlen en wat bleek, Rob heeft een programma dat over zijn midlifecrisis gaat. Hij is drie jaar geleden of zo gescheiden en nu is hij op zoek naar een intensief leven. Autoracen, het uitgaansleven in, op de versiertoer, enfin wat mannen doen op weg naar hun volgende tot mislukken gedoemde huwelijk. Rob is eigenlijk op zoek naar zichzelf. Maar wel op televisie natuurlijk. Dus dat hele verhaal is bij voorbaat onzin. Theater is illusie, televisie is bedrog, dat wist Confucius al.

Louis van Gaal heeft een boek geschreven. Nou ja, het schrijfwerk is verricht door Robert Heukels, maar dat is een onbetekenend detail. Je zou kunnen zeggen dat Robert Heukels de grote eer te beurt is gevallen het geniale gedachtegoed van Louis in woorden te mogen vatten. Niet omdat Louis dat niet zelf en veel beter zou kunnen, maar de man is nu eenmaal druk bezet. Er hoeft echter geen misverstand over te bestaan dat het boek van Louis ook echt zijn geesteskind is, want hij heeft zich met alle facetten van de uitgave bemoeid.